Bibliotheekbeurzen
Daarbij krijgen auteurs de laatste jaren steeds meer steun van bibliotheken. 'Ik was verbaasd hoeveel exemplaren van mijn debuut via NBD Biblion waren besteld. En ik krijg na al die jaren nog steeds leengeld van Lira. Ik kom voor mijn werk niet in veel bibliotheken, maar er zullen op sommige plekken best grote collecties zijn. Dat zal van de lokale doelgroep afhangen. In Almere, waar relatief veel jongeren wonen, is het in ieder geval een grote afdeling.'

En: de beurzen zijn steeds vaker in de bibliotheek – zoals AllyCon maar ook Fantastic Reads (And Where To Find Them) in de Tilburgse LocHal, die beide onlangs voor de tweede keer werden georganiseerd. 'De hele dag stond de hele bibliotheek in Almere in het teken van fantasy. Er liepen verklede mensen rond, er was een speurtocht voor kinderen, je kon magic spelen of schrijfworkshops volgen. Dat was hartstikke leuk.'

Indigo – Master of the Currents

Ondertitel: Book one in the Cursed Island series
Auteur: Yvette Hazebroek
Uitgeverij: Uitgeverij Macc
Genre: YA/Fantasy
Taal: Engels
ISBN: 9789493308299
Prijs: € 18,95

N=1
Probiblio heeft Hazebroek (1989) daarom veel goeds gebracht. Maar waar ze nooit rekening mee had gehouden, is het zetje in de rug dat de schrijfster van fantasy hier in Hoofddorp óók zou krijgen. 'Ik was in 2018 al gedebuteerd met Bay en de Piraenauten, maar ik bleef twijfelen over wat ik zou doen met alle teksten, die ik daarna had geschreven. Indigo, het eerste deel van The Cursed Island-serie was al vier jaar af. Moest ik dat wel opsturen naar mijn uitgever?'

Totdat Rozanne Ottenhof, sinds een paar jaar grafisch vormgever bij Probiblio, het wilde lezen. 'Zij leest altijd fantasy. En altijd in het Engels, waarin ik dit boek had geschreven. Zij reageerde tot mijn oprechte verbazing zó enthousiast. Ze had helemaal meegeleefd met de personages, ze wilde heel graag weten hoe het afliep. Ik weet wel: n=1, maar dat trok me toch over de streep om eindelijk eens vaart te zetten achter mijn plannen er iets mee te doen.'

Dat was vorig jaar zomer. Ze mailde de uitgever met het verzoek of Indigo nog in 2024 kon verschijnen. En zowaar: hij zei ja. Er volgde een race tegen de klok om de teksten te redigeren, een omslag te maken, een bijpassende playlist samen te stellen, flyers te produceren, enzovoorts. Maar het is gelukt. Bij het grote fantasy festival AllyCon in de bibliotheek van Almere, waar ze woont, hield ze op 28 december in aanwezigheid van familie en vrienden haar boek ten doop.

Van huis uit
'Ik heb eigenlijk altijd geschreven', vertelt Hazebroek. 'Toen ik nog heel klein was, zat ik al achter de computer mijn eigen krant te maken. Verhalen verzinnen, die opmaken. Als we uit eten gingen, zat ik op servetjes te schrijven. Het ging me makkelijk af. Vooral fantasy. Dat is zo heerlijk: je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het gebruiken – zolang de werelden die je bedenkt maar sluitend zijn. Alles moet binnen die wereld kloppen.'

De liefde voor het genre had ze van huis uit mee gekregen. Dankzij haar vader stond de beste fantasy en science fiction uit de jaren zeventig en tachtig in huis. 'Van die mooie dikke delen van Raymond Feist. Wel in het Nederlands. Maar ik heb vanaf het begin ook Harry Potter verslonden. Echt geweldig hoe J.K. Rowling in deel 1 verhaallijnen uitzet, die in deel 7 bij elkaar komen. Het is toch niet voor te stellen dat ze dat allemaal van tevoren heeft uitgedacht?'

Alleen: schrijver wilde ze niet worden. 'Op een of andere manier leek me dat te hoog gegrepen. Misschien kwam het ook omdat ik aan zoveel verhalen begon, die ik nooit afmaakte. De journalistiek was daarom mijn droom. Na de School voor Journalistiek heb ik voor een muziektijdschrift gewerkt. Muziek – rock en punk – dat is mijn andere liefde. Maar een leven van dag in dag uit mensen interviewen en achter nieuws jagen, bleek niets voor mij te zijn.'

1667 woorden per dag
Het ging Hazebroek toch vooral om het schrijven. Maar hoe een boek te voltooien? De cruciale factor was NaNoWriMo – ofwel de National Novel Writing Month, een in 1999 gestart Amerikaans initiatief, dat uit niets meer bestaat dan deelnemers stimuleren om in november, dus in dertig dagen, 50.000 woorden te laten schrijven. Elke dag kun je je productie uploaden. Onder meer via badges en een buddy word je geprikkeld om door te zetten.

'Je moet dan elke dag 1.667 woorden schrijven. Voor mij komt dat neer op twee uur werk. Met mijn baan en een zoon thuis is dat best een aanslag op mijn leven. Ik kan die maand dan niet ook nog met mensen afspreken of naar evenementen gaan. Maar het werkt enorm stimulerend om door te zetten. Als ik vandaag iets meer schrijf, denk je bijvoorbeeld, kom ik in mijn grafiek boven de lijn te zitten – yes! En je gaat niet tussendoor redigeren, je gaat dóór.'

Zo schreef ze in 2017 Bay en de Piraenauten. En toen ze dat opstuurde naar Macc had ze een uitgever. 'Het is een kleine uitgeverij van fantasy, science fiction, horror, thrillers, en sinds kort ook YA. Heel fijn om daar deel van uit te maken. Schrijven is een eenzaam beroep, maar bij Macc zijn we een grote familie. We zien elkaar op beurzen, maar helpen elkaar ook. Ik doe de redactie voor een andere schrijver, weer een ander doet dat voor mij.'

Ondoordringbare mist
En nu is er dus Indigo, dat zich na de steampunk van haar debuut – een subgenre van fantasy dat zich à la Jules Verne laat inspireren door het stoomtijdperk – richt op young adults. Daarin staat kroonprins Indigo voor de keuze om de gevaarlijke krachten te accepteren, waarmee de goden hem hebben begiftigd. Alleen dan kan hij de vloek opheffen, in de vorm van ondoordringbare mist, dat het eiland van zijn volk volledig heeft afgesneden van de buitenwereld.

De reden dat er zoveel tijd tussen zit, is geen gebrek aan tijd. Integendeel. Elk jaar heeft ze meegedaan aan NaNoWriMo, met uitzondering van afgelopen jaar, nadat er verhalen waren opgedoken dat al geüploade tekst zonder toestemming werd gebruikt om AI-systemen te trainen. Niet toevallig is Indigo ook een 50.000-tal woorden lang. Maar kon een boek goed genoeg zijn dat ze niet in haar moedertaal had geschreven? Al was het gecheckt door native speakers?

Meer kracht met Engels
'De personages en de hele setting', vertelt ze, 'met piraten, verborgen schatten en zeemeerminnen, kwam in het Engels in me op. En toen was het als een rollende trein waar ik niet meer vanaf kon. Ik móést het in het Engels schrijven. Het soort fantasy dat ik wilde maken klinkt in die taal ook gewoon beter. Ik hou net zo van het Nederlands, ik schrijf alle artikelen voor Probiblio graag in het Nederlands, maar het Engels geeft meer kracht aan Indigo's wereld.'

Meer zit daar niet achter, benadrukt ze. 'Ik weet wel dat er in Nederland een grote groep lezers is die alleen fantasy in het Engels leest. En in theorie kan het boek nu de hele wereld over. Maar daarom heb ik het niet gedaan, ook al is het leuk dat het boek via Macc nu bij een agent in Duitsland ligt, die het misschien aan een buitenlandse uitgever kan verkopen. Er zijn tenslotte ook mensen die het juist jammer vinden dat het niet in het Nederlands te lezen is, heb ik al gemerkt.'

Spreekbeurt
Met de verkoop van haar eerste boek is Hazebroek tevreden. Ze verdiende er de investering mee terug die ze bij Macc moest doen – in ruil voor onder meer honderd exemplaren die ze zelf kon verkopen. Of dat voor dit boek geldt, zal uiteraard moeten blijken. Het doet er niet zoveel toe. 'Ik ben al blij dat bijvoorbeeld een jongen een keer zijn spreekbeurt over mijn boek deed. Ongelooflijk, vind je niet? Hij stuurde me allemaal vragen.'

Het is ook leuk om naar beurzen in het hele land te gaan. 'De Nederlandse fantasy-scene is heel groot. Veel schrijvers, zoals Johan Klein Haneveld, maken dingen die echt de moeite waard zijn. Er zijn meerdere uitgeverijen met een groot fonds, behalve Macc bijvoorbeeld Zilverspoor en Godijn. Ook zijn er heel veel selfpubbers. Als je wil, kun je iedereen wel een keer per maand ergens ontmoeten.'

Yvette Hazebroek van Probiblio schrijft fantasy roman

Bijna zes jaar werkt Yvette Hazebroek nu bij Probiblio. Ze stelt nieuwsbrieven samen, inclusief thematische nieuwsbrieven over bijvoorbeeld basisvaardigheden of marketing, en helpt collega's met het schrijven van artikelen of blogteksten. Via de Schrijfwijzer die ze voor de organisatie heeft gemaakt, maar – indien nodig – ook één op één met de tekst waar iemand op dat moment aan werkt.

Na een korte carrière in de journalistiek en enkele jaren bij marktonderzoeksbureau Ipsos, had ze hier bewust voor gekozen. 'Ipsos was best commercieel', vertelt ze. 'Ik wilde liever iets zinvollers doen, daarom heb ik op deze vacature gesolliciteerd. Omdat Probiblio de POI voor bibliotheken in Noord- en Zuid-Holland is, draag ik indirect bij aan leesbevordering. En ik hou van lezen, ik schrijf zelf, dus ik dacht: hier zit ik goed.'

Geen dag is hetzelfde. 'Er wordt veel geproduceerd hier. Ik denk mee over de vraag of het onderwerp het beste tot zijn recht komt in de nieuwsbrief, of als blog op onze site, of welke toon je het beste kunt gebruiken voor de doelgroep, die iemand ermee wil bereiken. Maar ik schrijf ook zelf. Soms maak ik interviews met bibliothecarissen. En ik hou samen met mijn collega's de sociale media-accounts bij en doe veel aan interne communicatie, zoals interne nieuwsberichten plaatsen op het intranet.'

Foto: Let’s Face it

Dankzij het duwtje in de rug van haar collega waagde Yvette Hazebroek, communicatie & contentspecialist van Probiblio, vorig jaar de stap haar Engelstalig manuscript op te sturen naar de uitgever. Nu is haar YA-fantasy roman Indigo, deel 1 van de The Cursed Island-serie, verschenen. Het is een genre dat steeds meer wordt ondersteund door bibliotheken.